EGUNA: 2026/08/08-09
ABIAPUNTUA: Lucknerhaus (1925m)
ZAILTASUNA: AD (600m, V-/III+A0)
IRAUPENA:
- Lucknerhaus - Stüdlhütte : Bi ordu eta erdi
- Stüdlhütte - Grossglockner : Bortz ordu
- Grossglockner - Lucknerhaus : Lau ordu
ARRASTOA:
Powered by Wikiloc
KRONIKA:
Aunitzetan paisaiek baino, altuerak eramaten gaitu mendietara. Leku bateko edo bertzeko kaskorik altuena igatea helburu bilakatzen da. Halako zerbaitek eraman gintuen gu ere Grossglockner aldera, baina altueraz gain mendi dotorea harrapatu genuen. Aparkalekutik atentzioa deitzen du harrizko piramide perfektuak, eta parean ikusten den ertz ikusgarria eskalatuta gailurra zapaltzeak zirrara berezia sortzen du. Hauxe da Austriako mendirik altuenera Stüdlgrat ertzetik egindako igoeraren kronika.
2026/08/08
11:02 : Lucknerhaus (1925m)
Presa handirik ez genuen abiatzeko eta aparkalekuaren azpiko parteko jatetxe dotorean kafe bana hartu genuen trankil-trankil. Parean genuen biharamunean iganen genuen mendia eta bertara ailegatzeko eskalatuko genuen ertz zorrotza ere bai.
Kafearen ondotik abiatu ginen goiti pista zabaletik. Erreka zeharkatu baino lehen eskuinetara bidexenda batek pista zati bat saihesten du, baina guk ez genuen ikusi eta pistaz egin genuen lehen partea.
Igoeraren lehen partean eskuinetara forma berezia duen mendi bat uzten da.
Zatiren batean pista tente paratzen da Lucknerhütte aterpera ailegatu baino lehen.
Hain zuzen ere aterpe horretan akitzen da pista. Terrazatik beretik pasatzen da bidea eta hortik goiti bidexka bilakatzen da.
Lehen aterpea utzi eta fite, Erzhezog-Johann-Hütte alrtuen dagoen aterpera igaten den bidea uzten da eskuinetara. Biharamunean bertatik jaitsiko ginen.
Kodnitzkees glaziarraren urtzetik heldu den erreka zeharkatu eta goiti segitu genuen.
Lucknerhaus jatetxea arras beheitian gelditzen zen ordurako.
Bidexka erosa da igoera guzian eta altuera fite eta erraz irabazten da.
12:43 : Stüdlhütte (2802m)
Ordu eta hiru laurden bertzerik ez genituen pasatu aterperaino 900 metroak igateko. Erreserba baieztatu eta terrazan eraman genitueun ogitartekoak jan genituen. Arratsaldean lo-kuluxka egin genuen denbora ausarki baikenuen.
Instalazio dotoreak ditu Stüdelhütte aterpeak. Aditua genituen Austriako aterpeei buruzko solasak, eta kasu honetan behintzat guziz egia da. Eta gauzarik onena afaria izan zen. Buffet ikaragarria zegoen: entsaladak, zopak, hainbat bigarren plater, nahi adina postre... Betekadaren ondotik ohatzera!
5:17 : Stüdlhütte (2802m)
4:30ean hasten dira gosariak ematen aterpean eta ordurako jende lerroa zegoen jangelako atean. Harritu egin gintuen horrek, eta pixka bat estresatu ere bai. Gosaldu ondotik, martxan paratu ginen. Aterpetik iparraldera igaten den bizkarretik eman genituen lehen pausoak.
Eta harritu gintuen bigarren gauza Stüdelgrat ertzerantz abiatu ginen sokada pila ikustea izan zen. Bide arrunta Erzhezog-Johan-Hütte aterpetik igaten dena da, eta bdago aukera guk ko egin genuen aterpean gaua pasatuta eta harantz joateko. Baina gehienak ertzerantz gindoazen.
Lehen malda iganda, pixka bat etzaten da bidea eta bizkar batera zuzentzen da. Puntu honetatik Grossglockner begien bistan genuen.
Bizkarretik beretik glaziarra ukitu gabe segitzeko aukera badago Stüdlgrat ertza harrapatu arte. Hala ere, arruntena ezkerretara gelditzen den Teischnitzkees glaziarrean sartu eta bertatik 3300 metro arte-edo igatea da. Guk hori egin genuen, baldintza nahiko eskasetan zegoen glaziarrean sartu eta goiti. Horma zaharra bistan zuen glaziarrean arrakala batzuk harrapatu genituen, baina nahiko aise saihesten ziren.
3200 metro arte igan ginen glaziarretik eta eskuinetara harro soltezko malda batetik ertzera igan ginen.
Hortik goiti Stüdlgrat ertzari ekinen genion. Lehen zatia erraza da, nahiz eta esposizio pixka bat duen terrazaren bat zeharkatu behar den.
Hala ere, zati honetan eskuak ez dira kasik erabili ere egiten.
Hala, Teischnitzkees glaziarraren isurialdeko terrazatto batetik lehen zailtasunera ailegatu ginen. Irtengune bat eskalatu behar da, aseguruak dituena eta lehen pauso arraroa zuena (III+).
Hortik goiti ertza estutzen hasten da, baina zailtasun handirik gabeko eskaladak (II) eginda gainditzen da.
Gero eta ikusgarriagoa da, hori bai!
Sokada dezente gindoazen momentu horretan ertzean goiti, eta momentu batean ertza utzi eta ezkerretara kanal zabal batetik goiti igan ginen. Zati honetan kalitate eskaseko harkaitza harrapatu genuen eta berriz ertzera itzuli ginen.
3550 metrora Frühstücksplatz deitzen den inflexio puntura ailegatuko ginen. Alemanieraz "gosari lekua" erran nahi du hitz horrek. Puntu horretatik goiti ertza teknikoago bilakatzen.
Frühstücksplatzetik ezkerretara eginda sokaz ekipatutako pauso bertikal bat gainditu eta ertzaren mendebaldeko aurpegira pasatu ginen. Bertatik esposizio handiko zatiak gaindituko genituen, baina zorionez tarteka paratutako burdin eta paraboltek aseguratzeko aukera ematen dute.
Ekialdeko aurpegira itzulita zeharkaldi ikusgarri bat egiten da ondotik. Hau ere ongi ekipatua dago.
Inguru horretatik aitzinetik dezente genuela ikusten zen.
Ekialdeko isurialdean pitzadura bat duen plaka fina (III+) da ondoko zailtasuna.
Eta ertzetik beretik bavariar erara gainditzen den pauso ikusgarria dago goitiago. Hau ere III. gradu inguruan ibiliko da. Esku onak ditu ertzean, baina zangoekin itsaskortasuna bilatu behar da.
Behin eta berriz ertzaren alde batera eta bertzera ibili behar da pausorik errazenak bilatzeko. Hala ere, erran behar da bide bilaketan paretako aseguruek aunitz laguntzen dutela, eta zaila da erabat galtzea.
Soka, paretako grapa eta kable batek ekipatutako V- graduko pauso bat da ertzaren azken zailtasuna. Hortik goiti azken metro errazagoetatik kaskora ailegatuko ginen.
9:30 : Grossglockner (3798m)
Stüdlgrat ertzean aski jende ez bagenuen, kaskoan bide arruntetik igaten ari zirenekin elkartu ginen, eta gailurreko argazkia egiteko txanda eskatu behar zen. Igoera ez bezala, magia gutiko momentua izan zen.
Kaskotik beretik ikusgai genuen mendi honetara igateko ekialdeko ertza edo bide arrunta. Sasigailur ikusgarri horretatik pasatzen da.
Sobera luzatu gabe jaitsierari ekin genion ertzean jende guti zegoela ikusita. Gailurarren azpiko arrakalara jaitsi eta ekipatutako pauso bat iganda Kleinglockner deitzen den sasigailurrera igan ginen.
Eta bertatik ekialderantz segitu genuen pitzatutako plaka eta harkaitz blokeen artetik. Tarteka ikusten genituen burdinazko hesoletan soka pasatuta egiten genuen aitzinera.
Ekialdeko ertzean metro batzuk eginda, iparraldeko isurialdetik grapaz eta soka-finkoz ekipatutako zati bertikal bat jaisteari ekin genion. Soka-finkozko zatian rapela egiteko aukera badago, baina guk aseguruetan soka pasatuz segitzea erabaki genuen. Posible da alde honetara jaitsi gabe ekialdeko ertzetik jaisten segitzea ere. Aukera horrek glaziarra saihesten du. Izan ere, gaur egun posible da Grossglockner igan eta jaistea glaziarrik ukitu gabe.
Hala horma bizitan zegoen Kleinglocknerkees glaziar kolpatura jaitsi, kranpoiak paratu eta poliki-poliki hura jaisten hasi ginen arrastotik.
Puntu honetatik Austriako glaziarrik handiena den Pasterze glaziarraren urtzeak sortutako lakua ikusten genuen, baita haren gainean kotxez ailegatzen ahal den Kaiser Franz-Josef Hoheko aterpea ere.
Gainerakoak bezala, uda honetan ederki sufritzen ari da Pasterzeko glaziarra.
Guk, Kleinglocknerkees glaziar ttipia jaitsita, kranpoiak kendu eta parean genuen Erzhezog-Johann-Hütte aterpe aldera segitu genuen.
3400 metrotik goiti kokatua dagoen aterpera segidan ailegatuko ginen.
Grossglocknerren bide arrunta gibelean utzita...
11:28 : Erzhezog-Johann-Hütte (3444m)
Erran bezala 3400 metrotik goiti kokatua dago aterpe hau mendiaren ekialdeko sorbaldan. Bertan gaua pasatuta (edo pasatu baino lehen), gailurrera denbora gutian igateko aukera ematen du.
Guk barnera sartu gabe, aterpetik hegoalderantz jaisten den ekipatutako bidean beheiti egin genuen. Zati bertikalena jaitsita, berriz ere ertza eta glaziarraren artean hautatzen ahal da. Zuzen hegoaldera segituta ertzetik Burgwartscharte lepora jaitsi eta Ködnitzkees glaziarra saihesteko aukera dago.
Baina berezko bide arruntak, klima aldaketaren ondorioz gutiago ibiltzen denak, ekipatutako zati bertikal bat jaitsi eta aipatu glaziarretik egiten du.
Hori egin genuen guk. Azken finean glaziarretan ibiltzera joanak ginen hara!
Behin Ködnitzkees glaziarrean, hegoalderantz egin genuen. Kranpoiak paratuta, erosoagoa da glaziarretik jaistea inguruko harkaitzen artetik baino.
Hala glaziarra haren azpiko parteraino osorik zeharkatzea erabaki genuen. 3000 metro inguruan akitzen da momentu honetan, baina urtez urte goiti doa bere beheitiko muga.
Glaziarretik aterata, trasteak bildu eta gorri eta zuriz ongi (sobera?) markatutako bidea harrapatu genuen, Lucknerhütte aterpetik pasatuz aparkalekura itzuliko gintuena.
Harkaitz eta hormak gibelean utzi eta bidexka erosoa genuen lagun...
Bailararen azpiko partean dagoen aparkalekuraino...
14:32 : Lucknerhaus (1925m)
Igoeran ez bezala, jaisteko pista zati bat saihesten duen bidexkatik egin genituen azken metroak. Bederatzi orduko egun intentsuaren ondotik, autoan ginen berriz, Austriako sinbolo den mendi eder hau iganda.
